اثر سطوح مختلف خشكي بر شاخصهاي جوانه زني بذور نخود حاصل از تيمار با فسفر شيميايي و ميكوريزا

كشاورزي پايدار بر پايه مصرف كودهاي زيستي و با هدف حذف يا تقليل مصرف نهاده هاي شيميايي استوار مي باشد به منظور بررسي امكان كاهش مصرف كودهاي شيميايي و جايگزيني بخشي از آن با منابع بيولوژيك فسفر و تاثير آن در مقاومت بذور حاصل از اين تيمارهاي كودي در برابر تنش خشكي، دو آزمايش جداگانه، آزمايش اول به صورت فاكتوريل براي توليد بذرهاي تحت سطوح مختلف كود شيميايي و بيولوژك فسفر، و آزمايش دوم به صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي با 3 تكرار انجام شد. تنش خشكي با استفاده از پلي اتيلن گليكول 6000 در سطح سطح (0 (آب مقطر به عنوان تيمار شاهد)، 0.6- و 1.1 مگاپاسكال) بود كه روي بذرهاي حاصل از گياهان تيمار شده با كودهاي فسفر شيميايي (0، 50 و 100 كيلوگرم در هكتار سوپر فسفات تريپل) و زيستي [بدون ميكوريزا و با ميكوريزا (G. intraradices] اعمال گرديد. اثر متقابل بين كود زيستي، شيميايي و تنش خشكي بر درصد و متوسط زمان جوانه زني، طول ساقچه و ريشچه، وزن تر و خشك گياهچه معني دار بود. بيشترين ميزان درصد جوانه زني (78 درصد(، متوسط زمان جوانه زني (14.49 روز)، طول ساقچه (20.10 سانتي متر)، طول ريشچه (24.53 سانتي متر) و وزن تر (4.787 گرم) و خشك گياهچه (2.972 گرم)، مربوط به حالت تنش خشكي 0.6- مگا پاسكال و در بذور تحت تيمار قرار گرفته با 50 كيلوگرم در هكتار كود سوپرفسفات تريپل و در حضور وجود قارچ ميكوريزا بود. مصرف تلفيقي ميزان متوسطي از كود شيميايي در كنار ميكوريزا بر ميزان مقاومت بذور حاصل در برابر تنش خشكي مفيد واقع شد