پيش‌بيني عملكرد درس رياضي براساس نگرش به آن و به واسطه اضطراب رياضي در بين دانش‌آموزان دختر پايه سوم دوره اول متوسطه شهر نهاوند

اين پژوهش با هدف پيش‌بيني عملكرد درس رياضي براساس نگرش به آن و به واسطه اضطراب رياضي در بين دانش‌آموزان انجام شد. روش پژوهش از نوع توصيفي و همبستگي بود و جامعه آماري، كل دانش‌آموزان دختر پايه سوم دوره اول متوسطه شهر نهاوند در سال تحصيلي 97-1396 بودند كه تعداد آنان 900 نفر بود. حجم نمونه طبق جدول مورگان 270 نفر انتخاب شد. براي سنجش نگرش به رياضي(ATMI) ايكن (1979) و براي مقياس سنجش اضطراب رياضي (MARS) از پرسشنامه شكراني (1381) استفاده شد و نمره دانش¬آموزان، ملاك عملكرد درس رياضي قرار گرفت. تحليل داده‌ها با آزمون ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه و آزمون سوبل توسط نرم افزار SPSSانجام شد. نتايج نشان داد بين نگرش به رياضي، اضطراب رياضي و عملكرد رياضي رابطه معني¬داري وجود داشت. در ضمن نگرش به رياضي و اضطراب رياضي توان تبيين و پيش‌بيني عملكرد رياضي دانش‌آموزان دختر پايه سوم دوره اول متوسطه شهر نهاوند را داشتند و در اين بين اضطراب رياضي داراي نقش واسطه اي معني¬داري بود كه با دو مؤلفه نگرش به رياضي و عملكرد رياضي همبستگي منفي داشت. بنابراين پيشنهاد مي¬شود، با افزايش نگرش مثبت دانش¬آموزان نسبت به رياضي و كاهش اضطراب رياضي، عملكرد رياضي دانش¬آموزان را افزايش داد.