برآورد تبخير و تعرق با استفاده از سنجش از دور و شبكه هاي عصبي مصنوعي و مقايسه نتايج آن با روش پنمن– مانتيث-فائو (مطالعه موردي: شهر شوشتر)

تبخير و تعرق يكي ازمهمترين عوامل اتلاف آب مي باشد. شناخت اين پديده و نحوه توزيع آن مي تواند در مديريت منابع آب بويژه در مناطق خشك و نيمه خشك بسيار حائز اهميت باشد. از روش هاي جديد براي تخمين تبخير و تعرق، بكارگيري شبكه هاي عصبي مصنوعي و استفاده از تكنولوژي سنجش از دور و مي باشيد. سنجش از دور ضمن تخمين ميزان تبخير و تعرق، توزيع مكاني آن را هم نشان مي دهد. هدف از اين مطالعه برآورد تبخير و تعرق با استفاده از الگوريتم توازن انرژي سطحي براي زمين (سبال) و همچنين ارزيابي عملكرد شبكه هاي عصبي مصنوعي در برآورد تبخير و تعرق مي باشد. به علت عدم وجود لايسيمتر در منطقه، نتايج حاصله، با نتايج حاصل از روش پنمن- مانتيث- فائو (به عنوان روش مرجع) مقايسه گرديد. نتايج كلي، بيانگر دقت بيشتر شبكه هاي عصبي مصنوعي نسبت به روش سبال در برآورد ميزان تبخير و تعرق در منطقه مي باشد.