رابطه توانايي‌هاي اجتماعي، ارتباطي و رفتارهاي كليشه‌اي با اختلالات پردازش حسي كودكان اوتيسم

با توجه به نتايج بيشتر تحقيقات كه نشا‌ن‌دهنده اختلال در رفتارهاي ارتباطي و كليشه‌اي در كودكان دچار اختلال ويژه زباني هستند و توجه ويژه‌اي كه در تحقيقات به رابطه ميان اوتيسم و اختلال ويژه زباني شده است، مقاله حاضر به رابطه توانايي‌هاي اجتماعي، ارتباطي و رفتارهاي كليشه‌اي با اختلالات پردازش حسي كودكان اوتيسم مي‌پردازد. جامعه آماري اين مطالعه شامل 56 كودك 7 تا 8 ساله است كه به صورت تصادفي 36 نفر از بين دانش‌آموزان دختر و پسر در مدارس شهر تهران به گروه مورد و شاهد دسته‌بندي شدند. از اين تعداد 18 نفر به صورت تصادفي در گروه مورد و 18 نفر نيز به گروه شاهد تعلق گرفتند. داشتن تأخير زباني، نداشتن مشكلات شنوايي، بينايي و هوشي از معيارهاي ورود به اين پژوهش بودند. از هر دو گروه مورد نظر آزمون هوش وكسلر و آزمون ارزيابي عملكرد دهاني بوسيله آزمون بررسي عملكرد دهاني توسط گفتار درمانگر گرفته شد. ابزار سنجش، آزمون اختلال ويژه زباني و نمونه گفتار پيوسته كودكان بود. براي مقايسه نتايج از آزمون غيرپارامتريك يو من‌ويتني استفاده شد. پژوهش حاضر نشان داد كه كودكان داراي اختلال ويژه زباني در مهارتهاي درك و تعاملات اجتماعي نسبت به همتايان سني خود تأخير دارند، ولي اين تفاوت از لحاظ آماري معنادار مي‌باشد ( P=0.020 ). نتايج نشان مي‌دهد كه كودكان داراي اختلال ويژه زباني و اوتيسم بايد نسبت به كودكان طبيعي در درمان مورد توجه جدي قرار گيرند و هر چند به دليل آموزش يكپارچه، توانايي كودكان داراي اختلال اوتيسم در اين تكليف پايين‌تر بود، ولي تفاوت معناداري در برقراري حركات حسي پردازشي در كودكان داراي اختلالات اوتيسم وجود ندارد و اين مي‌تواند دليلي بر رد نظريهEOI و تأييد نظريه LPCباشد.