ماهيت مهايات با تاكيد بر ديدگاه استاد جعفري لنگرودي

مهايات از هيئت مشتق است. اين كلمه در لغت به معني برابري دو هيئت يا دو وضع است. در حقوق تقسيم منافع مشترك را مي‌گويند و امكان استيفاي عادلانه از مال را فراهم آورده و موجب حفظ و جلوگيري از معطل ماندن آن مي‌شود و راهي خردمندانه براي ادامة شركت است. به طور معمول تقسيم مهايات در صورتي مورد استفاده قرار مي‌گيرد كه عين مشترك قابل تقسيم نباشد و مالكان ناچار شوند براي جلوگيري از ضرر خود به تقسيم منافع دست بزنند. تقسيم منافع در فقه معمولاً به تراضي صورت مي‌گيرد كه اين تراضي در حكم عقد جايز بوده و هر يك از شركا مي‌توانند آن را بر هم بزنند و در صورت عدم توافق، مي‌تواند به اجبار قضايي همراه باشد. ماهيت اين عقد از منظر فقه اماميه اين است كه مهايات عقدي نامعين و در زمرة عقود معوض است و در مواردي كه با عقود همساني ندارد، به صورت عقدي مستقل قابل اجرا است. هدف از انتخاب اين موضوع تبيين ماهيت و احكام مهايات در فقه اماميه و نظر استاد جعفري لنگرودي محور مهايات مي‌باشد. ماهيت اين عقد از منظر فقه اماميه اين است كه مهايات عقدي نامعين و در زمرة عقود معوض مي‌باشد و در مواردي كه با عقود همساني نداشته باش، د به صورت عقدي مستقل قابل اجراست. مهايات به صورت تراضي و اجبار صورت مي‌گيرد و در صورت عدم توافق، مي‌تواند با اجبار دادگاه همراه باشد.