كنترل و حفاظت آب شستگي پايه پل با استفاده از ميله هاي چسبيده به پشت پايه و آب-پايه در فواصل مختلف

از جمله عوامل مهم در تخريب سازه هاي مرتبط با آب مانند پل ها، پديده اي موسوم به آب شستگي موضعي است كه در طي اين فرآيند بخشي از ذرات بستر رودخانه در اطراف پايه ها و تكيه گاه هاي پل، شسته شده و گودال هايي به جا مي گذارد كه به مرور، موجبات واژگوني پل ها را فراهم مي كنند. بنابراين ارائه ي روش هاي مناسب به منظور كنترل و كاهش آب شستگي موضعي كه بتواند در شرايط بحراني مقاومت نمايد به گونه اي كه توجيه اقتصادي نيز به دنبال داشته باشد به تحقيقات گسترده اي نياز دارد. در جهان، روش هايي به منظور كنترل و كاهش آب شستگي موضعي در اطرف پايه ي پل-ها طراحي شده اند. به طور كلي دو روش اساسي براي محافظت پل ها در مقابل آب شستگي وجود دارد كه عبارت اند از: بالا بردن مقاومت بستر و كاهش قدرت عوامل فرسايش. در اين تحقيق تركيبي از دو روش به صورت همزمان مورد استفاده قرار گرفته است. در روش نخست از آب پايه در فواصل مختلف از پايه پل استفاده شد. جنس آب پايه از فلز، ارتفاع آن 15 سانتي متر و عرض آن برابر عرض كانال (32 سانتي متر) بود. در روش ديگر از ميله هايي متصل به پايه پل استفاده شد كه جنس آن ها مانند پايه از تفلون بود و به پشت پايه با زاويه رأس 60 درجه چسبيده بود و در 3 و 5 رديف مورد مطالعه قرار گرفت. نتايج نشان داد كه هر چه آب پايه به پايه نزديك تر باشد و تعداد رديف ميله هاي چسبيده به پشت پايه بيش تر باشد، قدرت گردابه-هاي نعل اسبي و برخاستگي كاهش مي يابد