مروري بر مطلوبيت فضاهاي تفريحي جهت گذران اوقات فراغت نابينايان كشور

طراحي و معماري ، با توجه به احساسات و ادراك بهره جويان از فضا براي بهتر زيستن معنا مي يابد.فيزيكي كه در قالب ساخت و خلق بناهايي براي عملكردهاي مختلف و رفع نيازهايي همچون زيست، امنيت، آسايش و نيازهاي بيشمار ديگر بشري نمود خواهد يافت . اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نوع توصيفي – تحليلي ميباشد؛ اطلاعات با تكيه بر مطالعات كتابخانه اي و بررسي مدارك و شواهد گردآوري شده است، از آنجا كه نابينايان فاقد ابزار اصلي درك فضا و معماري مي باشند. براي جلوگيري از انزوا قشر مذكور،نيازمند تشخيص درك نابينا از معماري و ارائه الگوي صحيحي از فضاي مناسب با ادراك او مي باشيم . البته ،از آنجايي كه يك نابينا نيز به هنگام فراغت و تفريح فضايي متفاوت از الگوهاي تكراري روزمره را نيز طلب مي كند، به نظر مي رسد در بعضي شرايط خاص و متفاوت بر حسب نوع كاربري ؛ لازم است كه از الگوهاي واحد طراحي، با شرط رعايت تمهيدات ويژه جهت حفظ ايمني نابينايان، بهره گرفت.