نقش زهد در فرايند تمدن سازي اسلامي با توجه به رويكرد امام خميني(ره) به مسأله زهد و تمدن

ايجاد يك تمدن اسلامي هميشه دغدغه دانشمندان مسلمان بوده است و در اين ميان تأثير آموزه هاي اخلاقيِ دين، در ايجاد تمدن، از اهميت بسزايي برخوردار است كه توجه چنداني بدان نشده است؛ در اين مقاله به تأثير يكي از اين آموزه هاي دين، يعني زهد، در تمدن سازي اسلامي با توجه به رويكرد امام خميني(ره) محور پژوهش قرار گرفته است. اين نوشتار به روش توصيفي- تحليلي با رويكرد كتابخانه اي سامان يافته است و بعد از بررسي، اين نتايج بدست آمد كه بين معناي زهد در لغت كه روگرداني و بي اعتنايي است با رويكرد امام خميني به اين مفهوم، تغايري نيست. تمدن اسلامي به معناي جامعه‌ايي است كه تحت حاكميت يك حكومت اسلامي، در كنار اجرا شدن قوانين اجتماعي به بهترين وجه ممكن، به دستاوردها و پيشرفت‌هاي اسلامي مي رسد. زهد چه از سوي حاكمان اسلامي و چه مردم، در اجرايي شدن قوانين جامعه و همچنين دستيابي به دستاوردهاي اسلامي نقش بسزايي دارد زيرا حاكمان اسلامي كه زهد نداشته و راغب به دنيا باشند، قوانين اجتماعي را به خوبي اجرا نمي‌كنند و جامعه را از تحرك و پويايي بازمي‌دارند. مردم جامعه اسلامي، نيز اگر به دنيا تمايل داشته باشند، هم در پرورش نخبگان جامعه و انتخاب مسئولين، ضعيف عمل مي‌كنند و هم با دنيازدگي، وحدت لازم براي پيشرفت و خلاقيت را از دست مي‌دهند، در نتيجه تمدني به نام تمدن اسلامي به وجود نخواهد آمد.