ارزيابي كارايي ايستگاه هاي مترو تهران در جذب سفر با روش تحليل پوششي داده ها

مترو يكي از مهمترين اركان حمل و نقل كلان‌شهر تهران  است كه هزينه هاي زيادي صرف ساخت خطوط و ايستگاههاي آن شده است. برخي از اين ايستگاهها توانسته اند مسافران بسياري را به صورت روزانه به خود جذب نمايند و برخي ديگر به نسبت جمعيت موجود در منطقه مسافر از استقبال كمتري برخوردارند. محوريت اصلي اين تحقيق ارزيابي ميزان كارايي جذب سفر ايستگاه هاي مترو مي‌باشد كه با استفاده از  روش تحليل پوششي داده‌ها  صورت گرفته است. اين روش يك روش ناپارامتري مبتني بر مدل برنامه‌ريزي رياضي است كه كارايي واحدهاي تصميم‌گيرنده را با توجه به ورودي و خروجي آنها انجام مي دهد. در اين مقاله سه ورودي و  يك خروجي مدل مناسب با هدف ارزيابي تعيين گرديده، سپس مدل سازي صورت گرفته و بر اساس نتايج  تحليل كارآمدترين و ناكارآمدترين ايستگاه‌هاي متروي شهر تهران مشخص مي‌شوند.