ارزﯾﺎﺑﯽ روﯾﮑﺮدﻫﺎي آﯾﯿﻦﻧﺎﻣﻪاي ﺗﺨﺮﯾﺐ ﭘﯿﺶروﻧﺪه و ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﮑﺎﻧﯿﺰمﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ اﯾﻦ ﺧﺮاﺑﯽ ﺳﺎزهاي

يكي از انواع تخريب كه در يك دهه ي اخير توجه مهندساني كه مسئول طراحي پروژه هاي عمراني بوده اند را به خود معطوف كرده است، تخريب پيشرونده 1 ميباشد. در اين خرابي، به علت تصادف يا حمله، تعدادي از المانهاي سازه به طور ناگهاني خراب ميشود و پس از آن تمام اعضاي سازه در ادامه ي خرابي همان يك المان شروع به خراب شدن ميكند. در چند سال اخير كميته هاي گوناگون به بررسي و بازبيني اين مكانيزم ، پرداخته و استانداردهاي خود را براي طراحي در برابر خرابي پيشرونده ارائه و ارتقا دادند. از جمله ي اين كميته ها ميتوان وزارت دفاع آمريكا ادارهي خدمات عمومي آمريكا و استانداردهاي اروپايي را نام برد. اين در حالي است كه در ايران هنوز آيين نامه ي منسجمي ارائه نشده و تنها در پيشنويس مبحث 21 از تعاريف كلي تخريب پيشرونده استفاده شده است و بسط اين موضوع نيازمند توجه بيشتر به اين حوزه مي باشد. در اين مقاله سعي شده تا به كمك آشنايي با استانداردهاي مختلف و رويكردهاي آيين نامه هاي، بهترين ديدگاه از جهت كاهش خرابي پيشرونده در سازه- ي مورد نظر و راه مقابله با اين عامل تخريب، شناسايي و معرفي گردد