تجلي شخصيت حضرت خديجه(س) در شعر فارسي (مطالعه موردي: خاقاني، محتشم كاشاني و شيخ بهايي)

شعر از نظر قالب و محتوا انواع و اقسام مختلفي دارد، از جمله اقسام شعر به‌لحاظ محتوا، شعر مدحي است. مدح در لغت به‌معناي ستايش است و شعر مدحي يا همان مديحه، شعر ستايش‌آميزي است كه موضوع آن مي‌تواند شخص، گروه، بانيان حكومت يا حتي يكي از حالات و خلقيات نفساني انسان باشد. مدح و ستايش از اغراض اصلي شعر فارسي است. اين نوع ادبي در مسير تكامل خود از گذشته‌هاي دور تا امروز تأثيري پر رنگ بر صفحة شعر شاعران داشته است و بسياري از شاعران علاوه بر مدح از امرا و سلاطين به مدح انبياء و بزرگان ديني نيز پرداخته‌اند. اين مقاله سعي دارد تا با روش توصيفي‌تحليلي با آوردن اشعاري از سه شاعر گران‌قدر از جمله: خاقاني (520- 595 ه.ق) بزرگترين شاعر قرن ششم فارسي، محتشم كاشاني (905- 996ه.ق) مهم‌ترين شاعر مرثيه‌سراي شيعه و شيخ بهايي، حكيم، علامه فقيه، عارف، شاعر و اديب قرون دهم و يازدهم هجري، عظمت و جايگاه ويژه حضرت خديجه(س) را در شعر فارسي تبيين سازد.