رويكردهاي معماران در مورد حل عوامل بحران هويت در معماري ايراني

Architects approaches to solving identity crisis factors in Iranian architecture

مفهوم هويت يكي از پيچيده‌ترين مباحث حوزه علوم انســاني اســت كه ريشه‌هاي آنرا بايســتي در علومي چون فلسفه، روان شناســي و جامعه شناســي جستجو كرد. از طرفي مفهوم هويت در آثار معماري نيز ارتباط عميقي با تعريف مفهوم هويت در انســان داشته به گونه‌اي كه يك اثر، به عنوان نمادي از شخصيت فرد به شمار مي‌آيد. امروزه معماران معاصر در برابر بحران هويت و ناهماهنگي‌ها و ناسازگاري‌هاي موجود، رويكردهاي گوناگوني را پيش گرفته‌اند. عليرغم تناقضات گوناگون در رابطه با كاربرد اين مفهوم در حوزه معماري، اغلب نظريه پردازان تعريف آنرا به عنوان معنا يا سطحي از معنا پذيرفته‌اند. اين معنا، مرتبط با ميزان تعامل ميان فرد و محيط مصنوع بوده و در كنش متقابل ميان آنها تعريف مي‌گردد. در پژوهش حاضر، اين كنش متقابل در يك مدل ارتباطي ميان معمار، اثر معماري و مخاطب تعريف گرديده و بر مبناي تحليل محتواي متون به دست آمده از روش كتابخانه‌اي، معيارهايي مشخصي به عنوان اصولي براي هويت بخشي به آثار معماري تعيين گرديده است.