مطالعات آزمايشگاهي تاثير كيفيت و دماي آب بر مشخصات مكانيكي و دوام بتن

Laboratory studies on the effect of water quality and temperature on the mechanical characteristics and durability of concrete

برخورد آب داغ با سيمان منجر به گيرش نهايي و كلوخه شدن آن مي‌شود كه در اينصورت كاهش اسلامپ، كيفيت مقاومتي و دوام بتن را در درازمدت شاهد خواهيم بود. پس بايستي از برخورد آب داغ با سيمان جلوگيري شود. به طور كلي، آسانترين و ارزانترين روش افزايش دماي مخلوط بتن، افزايش دماي آب است. دماي آب بايد كمتر از C º 60 باشد، زيرا سبب گيرش ناگهاني و كلوخه شدن سيمان مي‌گردد و كارايي، مقاومت و دوام بتن را كاهش مي‌دهد. اگر لازم گردد از آب با دماي بيشتر از C º 60 استفاده گردد. در اين تحقيق به بررسي و مطالعات آزمايشگاهي تاثير كيفيت و دماي آب بر مشخصات مكانيكي و دوام بتن پرداخته شده است. بر اساس نتايج تغييرات مقاومت فشاري براي نمونه‌هاي بتن 90 روزه مشاهده شده است كه در هر دو حالت نگهداري تحت آب معمولي و نيز آب شور، بيشترين مقاومت فشاري براي بتن با آب با دماي 60 درجه و به ميزان 43.1 مگاپاسكال ثبت گرديده است. همچنين كمترين مقاومت ثبت شده براي نمونه بتن با 5% الياف پلي پروپيلن تحت شرايط نگهداري آب شور و به ميزان 29.1 مگاپاسكال بوده است كه 32% كمتر از ماكزيمم مقدار به دست آمده از آزمايش‌ها مي‌باشد. به علاوه، مقاومت فشاري بتن تحت شرايط نگهداري در آب شور نسبت به شرايط نرمال و آب معمولي، در كليه نمونه‌هاي آزمايشگاهي كمتر بوده است. همچنني، بر اساس نتايج تغييرات مقاومت خمشي براي نمونه‌هاي بتن 90 روزه مشاهده شده است كه در هر دو حالت نگهداري تحت آب معمولي و نيز آب شور، بيشترين مقاومت خمشي براي بتن با آب با دماي 50 درجه و به ميزان 16.7 مگاپاسكال ثبت گرديده است. همچنين كمترين مقاومت ثبت شده براي نمونه بتن آب با دماي صفر درجه تحت شرايط نگهداري آب شور و به ميزان 12 مگاپاسكال بوده است كه 28% كمتر از ماكزيمم مقدار به دست آمده از آزمايش‌ها مي‌باشد. به علاوه، مقاومت خمشي بتن تحت شرايط نگهداري در آب شور نسبت به شرايط نرمال و آب معمولي، در كليه نمونه‌هاي آزمايشگاهي كمتر بوده است.