ارتباط معنادار راوي دروني، حادثه پردازي و حقيقت مانندي در داستان حمله به آمل

زاويۀ ديد يكي از مهم‌ترين عناصر متون روايي است كه جهان‌بيني نويسنده را نسبت به‌تمامي رويدادهاي ذهني و عيني‌اش و همچنين انسان و جامعه نشان مي‌دهد. در ديگر سو، آن چه باعث تقويّت اين مسئله مي‌شود حضور و مداخلۀ راوي در جاي‌جاي داستان است كه سبب‌ساز ظهور و بروز مسئلۀ حقيقت مانندي مي‌شود و اين امر داستان را از تصنّعي بودن روايت دور مي‌سازد و به‌مراتب به حقيقت مانندي آن مي‌افزايد. در اين پژوهش، تلاش بر آن است تا ساز و كار دريافت زاويۀ ديد دروني و پيوند آن با حقيقت مانندي در حوزۀ داستاني بررسي شود. براي اين منظور نمونۀ روايت ورود سلطان مسعود و لشكريانش به شهر آمل و پيشامدهاي آن تا خروج از اين شهر از مجلّد هشتم كتاب تاريخ بيهقي بررسي مي‌شود. داده‌هاي اين پژوهش بر اساس شاخص‌هاي روايت شناختي تحليل‌شده است؛ بنابراين نمونه‌ها با انتخاب روش پژوهش تحليلي توصيفي بررسي مي‌شوند و با ارائۀ شواهدي به دنبال كشف قابليت‌ها و ظرفيت‌هاي روايت شناختي اين ماجرا است.