شاعران كاشان واندوه غربت

غربت و غم غربت و پناهندگي يكي از مسائل بسيار مهم و چشمگير در دنياي معاصر است. هرساله هزاران فيلم و كتاب، مصاحبه و رساله و مقاله درباره غربت و اندوه آن تهيه مي‌شود؛ اما اين غم غربت تنها مربوط به پناه‌جويان امروزي نيست كه در تمامي دوره‌هاي آشوب، پناه‌جويي امري شايع و عادي بوده‌است. بديهي است كه شاعران و هنرمندان به واسطه ي طبع ظريف خود واكنش شديدتري به آلام روحي ناشي از غربت و جلاي وطن نشان مي‌دهند و تصويرهاي تأثربرانگيزتري از آن را در اشعارشان به ظهور مي‌رسانند. مقاله حاضر به عصر صفوي پرداخته و انبوه هنرمندان و شاعراني كه به‌خاطر توجه و استقبال دربار مغولان هند، راهي آن ديار شدند و به واسطه انبوهي منابع تنها به تصوير غم غربت در اشعار شاعران كاشاني كه به هندوستان مهاجرت كرده‌اند مي‌پردازد و نمونه‌هايي از اشعار غربت زدگي آنان را ارائه مي‌كند.