بررسي كاربرد سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) در آمايش توسعه پايدار امنيت مرزهاي دريايي (مطالعه موردي: شهرستان چابهار)

مرزهاي جنوبي ما بخصوص مناطق دريايي به علت ارتباط با آب­هاي آزاد و پايگاه­هاي ثابت و متحرك دشمن از جمله كانون­هاي پر خطر و تنش خيز نسبت به امنيت كشور و بويژه زيرساخت­هاي دريايي محسوب مي­گردند. سياست­هاي تنش­زاي برخي كشورها در منطقه كه در واقع بهانه­هايي براي فعاليت نيروهاي بيگانه در منطقه را فراهم مي­سازد مزيد بر علت و بر درجه تهديدات موثر است. لذا در تعيين خط مبدا تهديدات مي­بايد آخرين حد فعاليت­هاي دريايي يعني خط مرز ساحلي را در نظر گرفت. با توجه به احتمالات بسيار گسترده­اي كه در خصوص امنيت و چگونگي تهاجم قابل تصور است. در صورت تعيين مشخصات دقيق تري از نوع و ابزار تهاجم، حفظ امنيت و كاهش آسيب­پذيري بنادر و زير ساخت­هاي دريايي، از طريق اجراي روش­هاي جديد و فناوري­هاي پيشرفته ايمن­سازي آنها در برابر تهديدات براساس اصول امنيتي اجتناب­پذير است. اين مقاله با هدف بررسي كاربرد سيستم اطلاعات جغرافيايي(GIS) در امنيت مرزهاي دريايي با اشاره به مزيت­هاي مهم فناوري مرتبط با سيستم اطلاعات جغرافيايي(GIS) پرداخته شده است. در نهايت يافته­هاي پژوهش نيز نشان مي­دهد كه سيستم اطلاعات جغرافيايي(GIS) قادر است در آمايش توسعه پايدار امنيت مرزهاي دريايي نقش مهمي ايفا و توان سازمان­هاي نظامي و ارگان­هاي دريايي را تا حد زيادي ارتقا مي­بخشد.