تعيين چيدمان بهينه سيكل پايين دست توربين گازي بوسيله سيكل دي اكسيد فوق بحراني به منظور دستيابي به توان و كارايي بيشينه

چرخه‌هاي ترموديناميكي موجود مانند سيكل رانكين و سيكل ژول-برايتون به ترتيب با آب و هوا فعاليت مي‌كنند. با اين حال، در حركت به سمت كارايي بالاتر چرخه و غلبه بر برخي از چالش‌هاي فني مربوط به چرخه‌هاي موجود، توجه به استفاده از سيال‌هاي كاري جايگزين معطوف شده‌است. چرخه توليد دي اكسيد كربن فوق بحراني به عنوان يك عامل اميدوار كننده با مزيت اصلي بالا بودن بازده گرمايي در محدوده دمايي بين ۳۵۰ تا ۸۰۰ درجه سانتي گراد، طراحي فيزيكي ساده و فشرده و انعطاف‌پذيري عملياتي خوب براي مقابله با عدم اطمينان و دسترس پذيري كم منابع انرژي تجديدپذير مطرح شده‌است. در اين پژوهش به بررسي چينش هاي مختلف در چرخه دي اكسيد كربن فوق بحراني پرداخته شده است. تاثير پارامترهاي مختلف بر روي توان و راندمان سيكل و راندمان كلي چرخه تركيبي مورد مطالعه قرار گرفته و مشخص شد با توجه به نتايج به دست آمده مشخص شد استفاده از روش بازگرمايش و تقسيم جريان باعث مي شود ميزان كارايي مبدل بازياب به ترتيب به ميزان16 و 7/36 درصد نسبت به حالت پايه افزايش يابد. همچنين توان توليدي به ترتيب به‌مقدار 9/5 و 15 درصد افزايش يابد. با اين وجود افزودن اجزاي جديد به سيكل مي بايست با ملاحظات اقتصادي صورت پذيرد.