مباني فقهي وكلامي تقريب مذاهب اسلامي در قرآن وحديث

بدون ترديد ضرورت تعامل و تقريب بين آراء و نظريات فقهي مذاهب اسلامي از بايسته‌هاي استحكام جهان اسلام است. در اين تحقيق مباني فقهي و كلامي تقريب و همبستگي مذاهب اسلامي از ديدگاه دو منبع معتبر و اتفاقي مسلمانان با تكيه بر آراء انديشمندان شيعه و سني به منظور استحكام و مرمت بناي وحدت و تقريب امت اسلامي پرداخته شده است اين پژوهش باروش كتابخانه اي، توصيفي ـ تحليلي وبا تكيه بر منابع فريقين موضوع فوق را مورد بررسي و ارزيابي قرار داده است كه يافته‌ها ودست آورد‌هاي را آن را مي‌توان چنين برشمرد: رئوس انديشه‌ي عقلاني تمدني تقريب در جهت‌گيري‌هاي كلان تمدني تبيين شده است، واقع گرايي وعقلي بودن بودن تقريب را به عنوان حلقه وصل امت‌ها و ملت‌ها در طول تاريخ ارزشمند ترين حلفه وصل است ايستادن در برابر فتنه‌هاي غربي‌ها و منافقين است، شكل گيري تمدن نوين اسلامي بارويكرد تقريب در اصل، همان امتداد تمدن پربار گذشته اسلامي است كه همه امت واحد بودند و در زمان خود شان سرآمد بودند، تبيين نقش مباني كلامي وفقهي تقريب در زندگي مسالمت آميز در شكل گيري تمدن نوين و موارد ديگري در اين مقاله بررسي شده است.