شايستگي گفتار و بايستگي رفتار معلم در فرآيند تربيت (بررسي دو مولفه پرهيز از ناروايي كلامي و توجه به عامليت رفتار)

فرآيند تربيت رشد دروني در ارزش‌هاي متكي بر وجدان اخلاقي و عقلست كه در قالب‌هاي بيروني نمود پيدا مي‌كند، تا فرد و جامعه را به آرامش برساند. بخش عمده اي از فرآيند تربيت در محيط‌هاي يادگيري اتفاق مي افتد. بر اساس پژهش‌هاي مستقل و تجربه زيسته، مسئله تربيت در مدرسه چه در سطح شناختي و چه رويكردها و كردارها وضعيت مطلوبي ندارد. متغيرهاي پي در پي دوران معاصر هم بر پيچيدگي مسئله‌هاي تربيتي افزوده است. از اين روي مجموعه‌اي از آگاهي‌هاي لازم و مهارت‌هاي روزآمد براي هر راهبر تربيتي ضروريست. اين مجموعه كه از آن به سواد تربيتي ياد مي‌شود، پارادايم نويي را پيش روي كنشگران و پژوهشگران تربيت قرار داده‌است كه مواجهه و پاسخ به مسئله‌هاي تربيتي را تسهيل مي‌كند. در اين مقاله به بخشي از اين پارادايم پرداخته شده و تلاش مي‌شود به اين پرسش پاسخ داد‌ه‌شود: اولويت هاي اساسي در شايستگي گفتار و بايستگي رفتار معلم در مواجهه با مسئله‌هاي تربيتي كدامند و چرا بايد مورد توجه قرار گيرند؟ پس از تحليل و بررسي، «پرهيز از ناروايي در كلام» و «توجه به عامليت رفتار» به عنوان دو اولويت تربيتي معرفي و تبيين شد. اين دومولفه مي‌تواند به عنوان دو شايستگي حرفه‌اي معلم مورد تامل قرارگيرد.