بررسي پارادايم هاي نوين توسعه روستايي در كشورهاي عضو سازمان OECD و درس هايي از آن براي ايران

پارادایم های توسعه روستایی از آغاز تاكنون، همواره با تغییراتی به فراخور نیازهای جوامع و كاستیهای پارادایم های قبلی همراه بوده است كه بررسی این تجارب میتواند برای تدوین پارادایمها و راهبردهای توسعه روستایی در كشور مفید باشد. هدف مقاله است، زیرا این كشورها تجارب بسیار OECD حاضر، بررسی پارادایمهای نوین توسعه روستایی در كشورهای عضو سازمان مفیدی در زمینه ی توسعه روستایی و ارائه راهبردهای نوین داشتهاند. روش كار مرور منابع كتابخانهای و اسنادی بوده و از این طریق راهبردهای چند كشور عضو این سازمان مثل انگلیس، آلمان، مكزیك و كانادا و همچنین تجارب اتحادیه اروپا از طریق در زمینه ی توسعه روستایی بررسی شده است. یافته های بدست آمده نشاندهنده این موضوع است كه تغیییر LEADER برنامه عملی شده است. به طور كلی بررسیها نشان OECD پارادایم در سیاستهای توسعه روستایی آغاز و در بین كشورهای عضو میدهد كه در كشورهای فوق، رویكرد نوین توسعه روستایی با اتخاذ سیاستهای مكان محور در توسعه روستایی همراه بوده است. البته از آنجا كه این سیاستها و برنامه ها در مراحل اولیه خود هستند، اثر بخشی آنها نیازمند ارزیابی آثار میانمدت و بلندمدت خواهد بود. در ایران نیز برنامه ریزی توسعه روستایی، بیشتر در قالب برنامه های پنجساله توسعه كه فرایندی متمركز، بالا به پایین و غیر مشاركتی داشته، انجام شده است كه نتیجه آن كارآمدی ضعیف برنامه ها در فرایند توسعه روستایی بوده است. در حالیكه تهیه و اجرای طرحهای توسعه روستایی در سطح محلی با رویكرد مكان محور و به صورت مشاركتی و در راستای نیازها و اولویتهای محلی میتواند باعث اثر بخشی اقدامات در توسعه روستایی شود.