كاربرد بلاغي كلمه چشم در غزليات حافظ شيرازي

خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازي( حدود 726 تا 792 ه. ق.) شاعر نامی قرن هشتم ایران و یكی از بزرگترین غزل سر ایان شعر فارسی است كه تا كنون تحقیقات گسترده اي پیرامون اشعارش انجام گرفته است. حافظ در استفاده كامل از بدیع و بیان و ایجاد روابط متعدد موس یقایی و معنایی بین كلمات پیشتاز است. در این مقاله با استفاده از روش تحلیل در 190 بیت از اشعار، با هدف تعیین نقش این كلمه در زیبایی كلام شاعر بررسی « چشم » آماري كاربرد بلاغی كلمه شده اس ت.بررسی نشان می دهد شاعر از كلمه چشم در ساخت تركیبات وصفی و اضافی بهره بیشتري برده است و در بدیع لفظی به انواع جناس ، سجع و در بدیع معنوي به انواع ایهام از قبیل ایهام تناسب، ایهام تضاد، ایهام ترجمه، تبادر و استخدام توجه دارد و درعلم بیان، عمده توجه او به استعاره، تشبیه و سمبل است.