ارزيابي و تحليل ساختار فرهنگي- اجتماعي با رويكرد توسعه » مطالعه موردي: نواحي 1 و 5 شهرداري منطقه 7 )« پايدار شهري تهران )

كلان شهر تهران با داشتن حدود یك دهم جمعیت كشور و دارابودن 25 % از سهم تولید ناخالص ملی در حال حاضر به لحاظ ظرفیتهاي اكولوژیك به حد اشباع رسیده است. چالشهایی نظیر آلودگیهاي صوتی آلاینده هاي سمی، افزایش گازهاي گلخان هاي، پسماندهاي شهري و مواد خطرناك و همچنین تخریب روز افزون منابع طبیعی، نیازمند توجه بیشتري نسبت به محیط زیست شهري و همچنین اصلاح رویكرد هاي مدیریتی بر مبناي توسعه پایدار دارد. در نظام سرمایه داري معاصر، شهر به عنوان مكان مناسب و شهر نشینی به عنوان شیوه مطلوب زیست درآن به شمار می آید. رسوخ و نفوذ فرهنگ سرمای هداري در جهان سوم از جمله ایران موجب تمركز شهري ناهمگون و رشد شتابان جمعیت شهري در اثر مهاجرت گسترده روستا - شهري است. روندي كه در حقیقت موجب انتقال جمعیت عمدتا فقیر به شهرها می گردد. محدوده منطقه 7 شهرداري تهران به لحاظ قرار گرفتن در مسیرهاي ارتباط شرق به غرب و شمال به جنوب در ترددهاي درو نشهري و معضلات بافتهاي فرسوده و همچنین میزان بالاي آلودگی هاي صوتی به نظر می رسد كه نیاز فراوانی به طراحی، برنامه ریزي و پایش تخصصی در حوزه زیست محیطی داشته باشد. نمونه واضح و مشخص اینگونه تقابل را میتوان در بافت ریز دانه، فشرده شهري(به ویژه در نواحی یك و پنج شهرداري منطقه 7 تهران مشهود دانست .خیابان شریعتی، منطقه 7 تهران را به دو نیمه با خصوصیت متمایز و اختلافات تقریبا فاحش از نظر تمكن مالی و سطح رفاه شهروندان تقسیم نموده است كه آثار این تفاوت در دهكهاي درآمدي بر موضوعات فرهنگی –اجتماعی نیز مترتب است و در مجموع تغییرات قابل توجهی بر توسعه پایدار شهري در محلات نظام آباد، شارق، ارامنه و خواجه نظام داشته است .