ارزيابي ميزان آبشستگي در تنگ شدگيهاي طولاني

امروزه مساله آبشستگی یكی از مسائل مهم در علم مهندسی رودخانه و مهندسی سواحل میباشد. به طوریكه اكثر تخریبها در اثر وجود این پدیده به وقوع میپیوندند. تعیین رابطه میان پارامترهای موثر بر عمق آبشستگی و حداكثر عمق آبشستگی و یافتن تابع حاكم بر آنها از موضوعات مهم در مهندسی هیدرولیك است كه در آن سعی میشود رابطهای ریاضی میان عمق آبشستگی به عنوان متغییر وابسته و پارامترهای موثر بر این پدیده به دست آید. به این منظور تا به حال از مطالعات آزمایشگاهی و آزمایشات صحرایی كه مستلزم صرف وقت و هزینه بسیاری میباشد استفاده شده است. با توجه به محدودیت- های موجود، در این مقاله سعی گردیده یك تئوری كلی از میزان آبشستگی در تنگشدگیهای طولانی و همچنین پارامترهای موثر در میزان حداكثر عمق آبشستگی بیان شود. با توجه به مشاهدات آزمایشگاهی و صحرایی میتوان نتیجه گرفت كه با افزایش نسبت تنگشدگی 1 2 B B میزان آبشستگی افزایش مییابد همچنین اگر 2 ( 0.25) c L B آنگاه طول تنگشدگی در مقدار  آبشستگی نقشی ندارد و عمق بی بعد آبشستگی در تنگشدگیهای طولانی فقط به بستگی دارد.