ادب پايداري در اشعار ميرزاده عشقي

ادبیات پایداري در ایران قدمتی دیرینه دارد و شاهنامه فردوسی نمونهاي بی بدیل بر این ادعاست، اما در دوره مشروطه با شاعرانی چون میرزاده عشقی، ملكالشعراي بهار، فرخی یزدي و عارف قزوینی جلوهاي خاص پیدا میكند. این پژوهش بر آن است تا با روش تحلیلی – توصیفی به بررسی مفاهیم ادب پایداري در اشعار میرزاده عشقی بپردازد. برآیند پژوهش نشان از آن دارد كه دیوان میرزاده عشقی را مضامینی چون : انتقاد از سران مملكت، انتقاد از مردمان غافل، تقدیر از سرانی كه به معناي واقعی در خدمت وطن هستند، گله مندي از زندان و زندانی بودنش، تهور و از مرگ نترسیدن، عشق به وطن، پایداري در عقیده، از خون خود گذشتن در راه رسیدن