تبيين يك الگوي هويتي تركيبيِ شهري در جهت پيشرفت و توسعه كشور

در این مقاله تلاش می شود كه ابتدا تبیين نظری بر اساس قرار دادن مقوله شهر در چارچوب فرایند عمومی جهانی شدن انجام بگیرد و درك جدیدی را كه نسبت به فرهنگ و اولویت آن در برابر رویكردهای فناورانه- اقتصادی به توسعه وجود دارد بیان شود. سپس، شهر اسلامی- ایرانی در سه دوره متفاوت تاریخ ایران، یعنی ورود مدرنیته (مشروطه)، شكل گیری مدرنیه بر اساس الگوی غربی (دوره پهلوی)، و سرانجام باز تعریف مدرنیته. ورود ما به نظام جهانی (دوره پسا انقلابی) بررسی خواهد شد و رویكردهای شكلی و صورت گرا برای تبیین این الگو نقد می شوند؛ و سرانجام تلاش می شود الگوی شهری كه شاید بتواند آینده ای بهتر و هماهنگ تر را برای شهروندان ما به وجود بیاورد، بر اساس مشخص كردن گروهی از مهم ترین مولفه های كنونی جامعه ایران و راهبردهایی برای مدیریت آنها بر اساس اصل تفاوت و نه تلاش برای یكسان سازی و از میان بردن تكثر، عرضه شود. رویكرد عمومی مقاله بنیادی است اما در آن به این نكته اساسی كه كاربرد پذیر بودن مهم ترین نیاز كنونی شهرهای ما و بالاترین انتظار مسئولان محلی از گرایش های شناخت احتماعی و فرهنگی است توجه شود و ارائه راه گردد.