ارتباط درون تمدني و تحقق توسعه ي پايدار در كشورهاي اسلامي

هنگامی كه تمدن هاي حوزه ي كشورهاي اسلامی فاقد كشورهاي مركز محور باشند، ایجاد نظام پایدار در تمد نها و یا گفتگو و ارتباط در میان آنها مشكل تر خواهد بود. جهان باید براساس تمدن ها نظام گیرد و فقط از طریق بحث و گفتگو با دیگر كشورها، نظام جهان و توسعه ي پایدار شكل خواهد گرفت. هدف از مقاله حاضر آن است تا چگونگی تحقق توسعه پایدار، از طریق اصلاح در رفتارها، ارزشها، هنجارها، شیوه هاي زندگی مردم و ارتباط و گفت و گو در كشورهاي اسلامی را نشان دهد كه البته نیل به توسعه پایدار مستلزم هماهنگی و یكپارچگی امور زیست محیطی و برنامه ریزي توسعه است. مردم حوزه ي كشورهاي اسلامی عمدتاً شهرنشین و حومه نشین هستند و افزایش و رشد سریع و غالباً برنامه ریزي نشده در ساخت و سازها، توأم با كاهش خدمات، بر محیط طبیعی و شیو هي زندگی و بهداشت و سلامت و فرصتهاي شغلی این كشورها اثر منفی گذاشته است. استراتژي هاي توسعه پایدار به شیوه ي از پایین به بالا در بعضی از این كشورها، برگرفته از اجتماعات روستایی، شاید در سطح محلی كاركرد داشته باشد، لكن با سایر نظام هاي زیست محیطی و از جمله نظام جهانی، مغایرت داشته و در تضاد است. بنابراین سطوح و واحدهاي توسعه ي پایدار، می بایست متعادل شود و در واقع جهانی فكر كنیم و محلی عمل كنیم. در این مقاله سعی گردیده تا راه هاي رسیدن به توسعه ي پایدار همه جانبه در كشورهاي اسلامی تشریح و نتایج آن بر ابعاد محلی، ملی و جهانی نشان داده شود.