بهينه سازي قابليت اطمينان فازي براي بسته هاي نرم افزاري داراي افزونگي و محدوديت هزينه با استفاده ازالگوريتم ژنتيك

بررسي قابليت اطمينان بسته هاي نرم افزاري زماني كه تعداد توابع مورد استفاده در آن بسيار زياد، پيچيده و با قابليت اطمينان مشخص باشد، بسيار حائز اهميت است. در اين تحقيق برخي از انواع مدل هاي مختلف قابليت اطمينان ارائه و سپس يك مدل رياضي عمومي بهينه سازي قابليت اطمينان سيستم هاي داراي افزونگي 1 با در نظر گرفتن محدوديت هزينه براي نرم افزار نمايش داده شده است. در اين مقاله براي حل اين گونه مسائل، ابتدا يك مدل فازي و سپس يك الگوريتم ژنتيك منطبق بر مدل ارائه گرديده است. در اين مدل، تابع هدف مجموع تابع مطلوبيت قابليت اطمينان و هزينه سيستم با در نظر گرفتن محدوديت هاي مدل عمومي مي باشد. در انتها براي بررسي كارايي الگوريتم ژنتيك پيشنهادي، 5 مثال فرض شده و مدل فازي و الگوريتم ژنتيك مورد مقايسه قرار گرفته اند.