همگرايي كشورهاي اسلامي، چالش ها و راهكارها

پایان جنگ سرد و فروپاشی شوروي ، دگرگونی مهمی در ساختار نظا م بینالملل بوجود آورد كه مهمترین آنها تغییر نظام دوقطبی و تلاش امریكا براي ایجاد نظامی تك قطبی بود . بعلاوه، رشد سریع جهانیشدن اقتصاد با انقلاب نوین صنعتی مبتنی بر رایانه و ظهور اقتصاد اطلاعات و اینترنت كه در حال تغییر در تمام جنبهها هستند، مصادف گردید. در موقعیت جدید ، همگرایی منطقه اي یكی از بهترین راهكارها براي مقابله با نظام تك قطبی امریكا مورد توجه اكثر دولتها قرار گرفت . همچنین می توان منطقه گرایی را واكنشی مهم از سوي دولت - ملت ها به مشكلات سیاسی مشترك و همچنین به اقتصاد جهانی كاملاً به هم وابسته و ر قابتی دانست . با بیشتر شدن فرآیند همگرایی در اقتصاد بین المللی، گروههاي منطقهاي با هدف تقویت اقتدار و افزایش قدرت چانه زنی در ارتقاء بخشیدن به سایر اهداف سیاسی و اقتصادي شان، همكاريهاي خود را افزایش داده اند. منطقهگرایی نوین در مقایسه با جنبش منطقه گرایی دهه هاي 1950 و 60 اهمیت بسیار بیشتري براي اقتصاد جهانی دارد . این جنبش در آغاز قرن بیست و یكم تقریباً جهانی شده است؛ بطوریكه بازیگران بزرگ اقتصادي به استثناي چین، ژاپن و روسیه از اعضاي یك نظام رسمی منطقهاي میباشند. كشورهاي اسلامی با جمعیتی در حدود 1,5 می لیارد نفر و ذخایر و منابع فراوان ( 75 % منابع انرژي جهان )، تنوع آب و هوایی و موقعیت استراتژیك در نقشه سیاسی جهان، همچنین با دارابودن 54 كشور كه یك چهارم اعضاي سازمان ملل را تشكیل می دهند، از امتیازات و پتانسیل هاي متعدد خود به خوبی استفاده نمی كند و با وجود تمام انگیزهها و عوامل قوي براي همگرایی و اتحاد، تاكنون نتوانسته ا ند مانند سایر همگرایی هاي بین المللی همچون اتحادیه اروپا و ... به دستاوردهاي اقتصادي- سیاسی و اجتماعی قابل توجهی نایل گردند. در این تحقیق سعی شده است با استفاده از منابع موجود (كتابخانهاي) و با روش توصیفی- تحلیلی به علل عدم همگرایی سیاسی- اقتصادي كشورهاي اسلامی پرداخته شود و راههاي ایجاد و گسترش این همگرایی بیان گردد.