مدل مسيريابي خطوط مترو با توجه به خصوصيات بهره برداري و ساخت بر اساس روش تصميم گيري هاي چند معياره

چكیده با رشد روزافزون تقاضاي سفر استفاده از تسهیلات حمل و نقل عمومی سریع و انبوه اجتناب ناپذیر می نماید كه مترو بدلیل امتیازات عملكردياش نسبت به سایر سیستمهاي حمل و نقل از اهمیت بالایی برخوردار است. براي ایجاد شبكه مناسب مترو، مسیریابی و مكان یابی مناسب خطوط و ایستگاه ها امري ضروري می باشد. از متداولترین روشها در مسیریابی خطوط، استفاده از نظریات كارشناسان، قضاوت مهندسی و مطالعات میدانی در راستاي كریدورهاي منتخب مطالعات جامع حمل و نقل و ترافیك، میباشد. روش دیگر مسیریابی استفاده از مدلهاي ریاضی بوده كه در این روش سلایق و نظرات شخصی راه نداشته و تمامی فرآیند مسیریابی، توسط دادهها و روش هايریاضی انجام میگیرد. در این تحقیق سعی شده تا از امتیازات هر دو روش استفاده شود. در این راستا تابع هدف مدل بكار رفته توسط تصمیمگیريهاي چند معیاره و الگوریتم حل و محدودیتها با توجه به مدل ریاضی اجرا میشوند. تابع هدف در این مدل معادلهاي خطی با ده پارامتر بوده و ضریب پارامترها بوسیله مصاحبه با كارشناسان و قضاوتهاي مهندسی تعریف میگردند. محدودیتهاي مدل، شامل فاصله بهینه دو ایستگاه متوالی و زاویه بین دو تانژانت خطوط متوالی میباشد. الگوریتم حل مدل، ابتكاري بوده و به صورت جزء به جزء به بررسی جوابهاي بهینه پرداخته و مسیر بهینه را تعیین مینماید. در انتها، مسیر پیشنهادي این تحقیق و خط 3 مترو تهران مقایسه می شود كه علیرغم یكسان بودن تعداد ایستگاه ها و نزدیك بودن طول مسیرها به یكدیگر ، میزان پوشش متغیر ها توسط مسیر پیشنهادي تحقیق، بیشتر شده و مدل مورد بحث، علاوه بر استفاده از نظریات كارشناسان مقادیر متغیرها را بهبود بخشیده است. واژه هاي كلیدي: