فرآيند نوستالژي در آثار قيصر امين پور

نوستالژی را شكلی از دلتنگی و با یك احساس درونی تلخ و شیرین نسبت به اشیاء ، اشخاص و موقعیت ها و پدیده های گذشته تعریف كرده اند.در اشعار دهه ی هفتاد به بعد قیصر امین پور نیز، نوعی ناباوری، تنهایی، افسردگی، غم زدگی، باد بینی، عدم اعتماد به اوضاع، سرخوردگی و گوشه گیری دیده می شود. شاعر در این ابیات، از خاطرات ترك خورده، لحظه های كاغذی، فریادهای فرو خورده، بغض های كالا، خاطرات بایگانی، زخم های خشك ترك خورده و .... سخن می گوید و خستگی و بی تابی خود را از ملالآوری و روزمرگی زندگی اعلام می دارد. به نظر می رسد برخی از رویدادهای سیاسی و اجتماعی میانه ی دهه هفتاد، شرایط حاكم برجامعه، أحوال و خصائص مردم، افزون طلبی هایی جناحی، كم رنگ شدن ارزش ها و اصالت هایی دوران پیشین، بی اعتنایی جامعه مخاطب شاعر آرمان خواه به خواسته های او ، پدیده جهانی شدن ، ضرورت دگرگونی اندیشه ( دگراندیشی ) در فرآیند پدیده های اجتماعی و ... در سرودن چنین اشعاری موثر بوده است. در این پژوهش ، پس از ریشه شناسی و تعریف نوستالژی به سیر تطور زندگی شاعر اشاره می شود و سپس با تحلیل محتوایی اشعار ، به جلوه های گوناگون عواطف و احساسات او در این زمینه پرداخته خواهد شد.