نانوساختارها به عنوان حامل در سيستم هاي دارورساني هدفمند

نانوحامل ها به عنوان سیستم های دارورسان به منظور بهبود خواص دارویی درمانی داروهای رایج موجود طراحی شده اندسیستم های دارورسانی كنترل شده DDS نسبت به اشكال سنتی داروها دارای چند مزیت می باشند . در این روش، دارو به محل عمل منتقل می شود، از این رو بربافت های حیاتی موثر بوده و عوارض جانبی نامطلوب آن را می توان به حداقل رساند . تجمع تركیبات درمانی در مناطق هدف را افزایش می دهد و در نتیجه میزان دوز داروی مورد نیاز پایین می آید . تلفیق مولكول دارو بر روی نانوحامل ها می تواند از دارو در برابر تخریب محافظت كرده و نیز به آن امكان هدفگیری مناسب و رهش كنترل شده در محل را می دهد اهمیت این روش نوین درمانی خصوصا زمانی آشكار می شود كه بین دوز یا غلظت دارو و نتایج درمانی آن یا سمیت اختلاف وجود دارد . هدف گیری یك سلول خاص با اتصال دارو به حامل های طراحی شده ی خاص امكان پذیر است . نانوساختارهای مختلفی از جمله لیپوزومها، پلیمرها، درخت سان ها، سیلیكون یا مواد كربنی و نانوذرات مغناطیسی، به عنوان حامل در سیستم های دارورسانی هدفمند آزمایش شده اند . در این مقاله، ریزحامل ها ی فوق الذكر و اتصالات آنها با داروها مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت . توجه ویژه به عملكرد نانوذرات مغناطیسی به عنوان حامل در سیستم DDSتوجه ویژه ای لحاظ گردیده است . در ادامه، مزایا و معایب استفاده از نانوذرات مغناطیسی به عنوان حامل های سیستم DDS مورد بحث قرار گرفته است