برنامه‌هاي توسعه خانواده محور در بستر ارزش‌هاي فرهنگي گامي در نيل به الگوي اسلامي ايراني پيشرفت

با نگاهی به الگوهای توسعه در كشورهای مختلف جهان در چنددهه اخیر، به نیكی در می یابیم كه كاستی های فراوانی در ابعاد مختلف رشد و تحول جوامع مورد نظر مشهود می باشد. غافل شدن از همه ابعاد متوازن و متعالی رشد و تحول حقیقی در جوامع انسانی و توجه فوق العاده به یك بعد یا محور خاص در برنامه های توسعه، می­تواند پیامدهای ناخوشایندی را به همراه داشته باشد. به سخن دیگر الگوی توسعه مبتنی بر رونق اقتصادی، خودكفایی ملی، توسعه علمی و فناوری، تولیدات كار محور و یا توسعه برپایه فروش منابع طبیعی نمی­تواند ضرورتاً بستر رشد و تعالی، آرامش ماندگار و شكوفایی وجود انسان را فراهم نماید. بدون تردید مطلوب ترین الگوی توسعه آن خواهد بود كه هدف اصلی اش شكوفایی استعدادها، پرورش قابلیت ها، تبلور خلاقیت ها، تقویت دل آرامی ها و حیات معنوی و روحانی انسان باشد. اما از آنجایی كه اساساً رشد و تعالی وجود انسان در خانواده شكل می­گیرد، بایسته آن خواهد بود كه محور همه برنامه های توسعه بر پایه سلامت، استحكام، پایداری، تعالی، نشاط، دل آرامی و شكوفایی خانواده استوار باشد. چرا كه خانواده تنها نهاد فطری، طبیعی، بی بدیل و جاودانه انسان است و شایسته است همواره همه را در خانواده ببینیم و همه را برای خانواده بخواهیم. انسان را باید در خانواده دید و نه به صورت انتزاعی در جامعه، جامعه ای كه خود اعتبار خانواده ها معنا میباید. با یك تامل بایسته در فلسفه خلقت و اذعان بر جایگاه عرشی خانواده ضرورت طراحی برنامه جامع و چند بعدی توسعه همانند شجره طیبه و عنایت به همه نیازهای زیستی، شناختی، روانی، اجتماعی، فرهنگی و دینی و معنوی خانواده بیشتر آشكار میگردد. یقینا عزت ملی و اقتدار فرهنگی در جامعه ایران اسلامی در سایه سلامت، پویایی تعالی و بركت خانواده محقق می­گردد.