روايت عشق در غزل هاي نظيره وار دوره بازگشت ادبي

عشق در غزلهای نظیره وار دورهٔ بازگشت ادبی، متفاوت با عشق در غزلهای سعدی و حافظ است. برخی از نظیره سرا عشق را قمار،شوم و مایهٔ بدبختی و ناامیدی تعبیر كرده اند. عشق در این غزلهای نظیره وار، رنگ غم و اندوه به خود گرفته است. معشوق در غزلهای نظیره وار، بی رحم و سنگدل است. مهمترین ویژگی او، آزار بیش از حد عاشق است كه برخی از نمونه های آن بسیار خشونت آمیز و منحصر به فرد است. نظیره سرایان كه در پی بیان آه و فغان بوده اند و خواسته اند از معشوق سنگدل شكوه و شكایت كنند، به وصف زلف معشوق پرداخته اند؛ از این رو، وصف زلف معشوق، بسامد بالایی، در غزلهای نظیره وار دارد. همچنین معشوق در غزلهای نظیره وار «شهری» و «اجتماعی» است و ((شاهانه)) توصیف شده است و با معشوقی قهر می كند و توجه و حساسیت بسیار به «غیر» و «رقیب» از خود نشان می دهد در این تحقیق همچنین «عشق»، «عاشقی» و «معشوق» در غزلهای نظیره وار با غزلهای سمعانی و حافظ مقایسه میگردد.