بررسي وضع موجود حوزه هاي آبريز سدها و مشكلات ناشي از عدم مديريت صحيح آن با تاكيد بر فرسايش و رسوب

فرسایش خاك به عنوان خطری برای رفاه انسان برای حیات او به شمار آید بدلیل اینكه با از بین بردن خاك زمین های كشاورزی كه تشكیل هر سانتیمتر آن ده ها سال زمان نیاز دارد، باعث وقوع سیلابهای مهیب و فقیر شدن خاك و متروك شدن مزارع می گردد و از این راه خسارت زیاد و جبران ناپذیری به جا می گذارد و همچنین با رسوبگذاری در مخازن سدها، رودخانه ها، تجهیزات و تأسیسات آبگیری پایین دستی، زیان های بسیاری را به منابع آب موجود می رساند. مدیریت حوزه آبریز یك مدیریتی فرابخشی وچند مؤلفه ای است كه وجود مدیریتی مقتدر و یكپارچه برای حفظ منابع آب و خاك و استفاده از حداكثر از پتانسیلهای انرژی تجدیدپذیر موجود حوزه ای آبریز و توسعه پایدار به عنوان یكی از مهمترین راهبردهای دانایی محور كشور، برخی تصمیمات و پیش آمدها می تواند منجر به بروز مشكلات گسترده ای برای نسلهای آتی شود. در سال 1390 خاك فرسایش یافته ایران سالانه به 4/5 میلیارد تن خواهد رسیده است. لازم به ذكر است میانگین فرسایش در جهان 1/5 تن در هكتار می باشد كه حداقل در ایران 10 برابر آن است. در نهایت در حقیقت یكی از اركان اصلی برقراری عدالت و ساماندهی وضعیت آب و خاك، و تخصیص منابع مالی كشور طبق برنامه دولت نهم، تشكیل مدیریت یكپارچه بر حوزه های آبریز خواهد بود.