عوامل اجتماعي موثر بر بروز خشونت در فضاي عمومي شهر تهران

خشونت يكي از مهمترين عواملي است كه تهديد جدي براي سلامتي و حقوق افراد جامعه محسوب مي شود و پيامدهاي منفي جبران ناپذيري دارد. پژوهش حاضر به دنبال بررسي ارتباط بين متغيرهاي احساس محروميت اجتماعي، مداراي اجتماعي و سرمايه اجتماعي و همچنين شاخص هاي آنها به عنوان متغيرهاي مستقل و بروز خشونت به عنوان متغير وابسته مي باشد. روش پژوهش حاضر پيمايش و ابزار تحقيق پرسشنامه است. جامعه آماري شامل شهروندان 18 تا 65 سال شهر تهران بوده كه تعداد 400 نفر از آنها با استفاده از فورمول كوكران به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. يافته ها نشان داد كه بين محروميت اجتماعي و شاخص هاي آن(ازخودبيگانگي، انزواي اجتماعي و عدم رضايت از زندگي)با بروز خشونت از سوي پاسخگويان ارتباط مثبت و مستقيم وجود دارد. همچنين بين مداراي اجتماعي و شاخص هاي آن (مداراي عمومي، مداراي قومي، مداراي ديني، مداراي مليتي) و سرمايه اجتماعي و شاخص هاي آن(اعتماد و مشاركت) با بروز خشونت ارتباط منفي و معكوس وجود دارد. بنابراين تمامي فرضيه هاي پژوهش تأييد مي شوند. نتايج حاصل از مدل معادله ساختاري (AMOS)نيز نشان دادند كه متغير مستقل مداراي اجتماعي با ضريب(0/49-) بيشترين تأثير را بر ميزان خشونت داشته است. همچنين متغيرهاي احساس محروميت اجتماعي با ضريب تأثير(0/44) و سرمايه اجتماعي با ضريب تأثير(0/39-) بر متغير خشونت تأثيرگذار بودند.