تأثير تمرينات استقامتي شديد بر دفاع آنتي‌اكسيداني و پراكسيداسيون ليپيدي موش‌هاي صحرايي نر ويستار

در زمان انجام فعاليت هاي ورزشي شديد، در پي كم خوني ناشي از فعاليت بدني بافت هايي مانند كبد، كليه و روده، محيط هايپوكسي را تجربه مي‌كنند كه در نهايت به افزايش بيشتر راديكال هاي آزاد منجر مي شود. هدف از مطالعۀ حاضر، بررسي اثر هشت هفته تمرين استقامتي بر سطوح گلوتاتيون پراكسيداز (GPX) و مالون دي آلدئيد (MDA) بافت هاي عضلۀ دوقلو، قلب و كبد موش هاي صحرايي نر ويستار بود. 12 سر موش صحرايي نر ويستار ( ميانگين وزني 25.97±234.47 گرم و سن هشت هفته) پس از يك هفته آشناسازي به‌طور تصادفي به دو گروه كنترل (6=n) و تمرين استقامتي شديد (6=n) تقسيم شدند. تمرين استقامتي هشت هفته و شامل پنج جلسه در هفته بر روي نوار  گردان مخصوص جوندگان انجام گرفت. سرعت و مدت دويدن در هفتۀ اول پژوهش به‌ترتيب 10 متر در دقيقه و 30 دقيقه بود و در هفتۀ آخر به سرعت 35 متر در دقيقه (معادل 80 تا 85 درصد Vo2 max) و زمان 70 دقيقه رسيد. نتايج آزمون T مستقل نشان داد كه تمرينات استقامتي شديد موجب كاهش معنا دار سطوح گلوتاتيون پراكسيداز بافت قلب (0.001=P) و كبد (0.001=P) نسبت به گروه كنترل مي شود. علاوه‌بر اين، سطوح مالون دي آلدهيد بافت قلب (0.03=P) و كبد (0.045=P) در گروه تمريني در مقايسه با گروه كنترل به‌طور معنا داري افزايش يافت. يافته هاي پژوهش حاضر حاكي از پاسخ اكسايشي متفاوت بافت هاي مختلف نسبت به فعاليت ورزشي مشابه است، به‌طوري‌كه تمرينات استقامتي شديد بافت قلب و كبد را بيشتر از عضله دوقلو تحت فشار اكسايشي قرار مي دهد.