شاعر غربت (تاملي در نوستالژي و نوميدي هاي شعر اخوان ثالث)

يكي از موضوعات هميشگي هنر و ادبيات ،احساس غربت و نوميدي است.شاعران فارسي زبان از ديرابز،تحت تاثير شرايط ناخوشايند تاريخي و اجتماعي،مايه هاي تلخي و بدبيني و احساس غريبي را با شعر خود درآميخته اند.اخوان ثالث-شاعر بزرگ و صاحب سبك معاصر-از شاعراني است كه نوستالژي و احساس نوميدي خاصي را در شعر خويش راه داده است.او پس از كودتاي 1332و ستم و خفقان ناشي از آن،به يكي از شاعران متعهد و معترض تبديل شد و اجزاي عناصر شعر خود را با تمام و كمال با بيزاري و نوميدي و حسرت،مانوس كرد و با زبان فاخر و بيان روايي خويش،از اسارت و حقارت امروز و عظمت گذشته سرزمينش سخن گفت.از اين رهگذر،خلق اشعاري حماسي و بي زمان كه گذشته را با امروز پيوند مي دهد بر او ميسر شد.او در اين اشعار،ناخودآگاه چشم اندازهاي زشتي از جامعه خود ترسيم ميكند و زبان به نفرين و دشنام مي گشايد تا حسرت و درد عميق و انساني خود را بازگويد. در اين مقال،سعي شده است جنبه ها و جلوه هاي مختلف حسرت و بدبيني در شعر اخوان،با ذكر و بررسي نمونه هايي از شعر وي نشان داده شود.