مقايسه رواني كلامي و ناميدن در مواجهه در بيماران مبتلا به ضربه مغزي

مقدمه و اهداف ضربه مغزي اختلال در كاركرد مغز است كه يكي از جنبه‌هاي اصلي مشكلات اين بيماران نقص در سطوح بالاي زباني از جمله ناميدن مي‌باشد،ارزيابي ناميدن در بررسي توانايي توليد محتواي زبان ضروري است. از آن‌جايي كه ارتقا توانايي ناميدن بر بهبود ارتباط بيماران تاثيرگذار است در پژوهش حاضر قصد بر آن است كه اين جنبه از اختلالات گفتار و زبان در گروه مبتلا به ضربه مغزي مورد بررسي قرار گيرد تا به آسيب­شناس گفتار و زبان در طراحي برنامه درماني مناسب كمك كند. مواد و روش­ها پژوهش مقطعي حاضر بر روي 25 بيمار مبتلا به آسيب مغزي خفيف (20 مذكر و 5 مونث) بستري شده در بيمارستان انجام شد، بيماران بر اساس نمره Glasgow Coma Scale (بالاتر از 13) طبق نظر نورولوژيست وارد مطالعه شدند. ارزيابي مهارت ناميدن با استفاده از ناميدن در مواجهه و رواني كلامي انجام شد. يافته­ها پايايي ناميدن تصاوير در دو مرحله اول و دوم با استفاده از آزمون ضريب همبستگي درون‌رده‌اي (ICC) نشان­دهنده تكرارپذيري بالاي آزمون است. همچنين بيماران عملكرد بهتري در رواني معنايي نسبت به رواني واجي نشان دادند. آزمون همبستگي پيرسون نشان داد ارتباط مثبت ضعيف به سمت متوسط بين دو مهارت ناميدن تصوير و رواني كلامي مشاهده شد (100/0= ,p337/0=r). نتيجه ­گيري از آن جايي كه مهارت ناميدن از جمله آزمون­هاي نوروسايكولوژي زبان مي­باشد و در بررسي عملكرد اجرايي مهم است؛ بنابر اين ارزيابي مشكلات اين حيطه در بيماران آسيب مغزي در طرح­ريزي برنامه درماني ضروري مي­باشد.