نقش توانمندسازي در رابطه بين رفتار نوآورانه و خلاقيت كاركنان

زمينه و هدف: در دنياي رقابتي امروز، تنها مزيت رقابتي پايدار هر سازمان، نيروي انساني آن و نقش تمامي آن ها در موفقيت سازمان است كه اين امر از طريق توانمندسازي، رفتار نوآورانه و خلاقيت كاركنان ميّسر است. بدين ترتيب، هدف اين پژوهش بررسي نقش ميانجي توانمندسازي كاركنان در رابطه بين رفتار نوآورانه و خلاقيت در سازمان آموزش و پرورش شهر تهران بود. روش پژوهش: اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از نوع توصيفي همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش، كاركنان اداره كل آموزش و پرورش شهر تهران است. نمونه آماري اين پژوهش بر اساس جدول مورگان و به روش تصادفي ساده، 132 نفر انتخاب شد. در اين پژوهش، ابزار جمع آوري داده ها پرسشنامه هاي توانمندسازي اسپريتزر، رفتار نوآورانه كانتر و خلاقيت سازماني رندسيپ بود. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از مدل يابي معادلات ساختاري استفاده شده است. يافته ها: يافته هاي پژوهش نشان داد كه توانمندسازي كاركنان در رابطه بين رفتار نوآورانه و خلاقيت آن ها نقش ميانجي ندارد. رفتار نوآورانه بر خلاقيت كاركنان تأثير دارد. رفتار نوآورانه بر توانمندسازي كاركنان تأثير ندارد. توانمندسازي كاركنان بر خلاقيت آن ها تأثير دارد. نتيجه گيري: بنابر يافته هاي پژوهش، مي توان گفت كه اگر شرايط رفتارهاي نوآورانه و نوآوري در سازمان براي كاركنان مهيا نباشد، هر چند كاركنان توانمند باشند يا توانمند ساخته شوند، نمي توان خلاقيت و رفتارهاي خلّاق گونه آن ها را ارتقاء بخشيد.