نقش علم و فناوري در ارتقاي بهره‌وري آب كشاورزي ايران 1404

علم و فناوري كه از شگفتي‌سازها و جريان‌هاي قدرت ساز جهاني است، در بخش كشاورزي از پيشران‌هاي راهبردي محسوب مي‌شود. از آنجايي كه ايران با چالش كم‌آبي مواجه است، شناخت نقش و تأثير متغير نام‌برده در ارتقاي بهره‌وري آب كشاورزي آينده اين كشور، الزامي راهبردي مي‌باشد. در اين راستا مقاله حاضر با هدف بررسي چگونگي اين ارتباط، به شناسايي و تعيين درجه اهميت و ميزان تأثير مؤلفه‌ها و شاخص‌هاي علم و فناوري حوزه آب كشاورزي پرداخته است. نوع اين تحقيق كاربردي– توسعه‌اي و روش آن ميداني و پيمايشي است كه ابتدا با مطالعات اسنادي و كتابخانه‌اي و سپس به كمك نظرات اخذشده از خبرگان، مؤلفه‌ها و شاخص‌هاي مربوطه را شناسايي كرده و با ابزار پرسشنامه محقق ساخته، ميزان اهميت آن‌ها را در يك طيف 5 گزينه‌اي ليكرت دريافت نموده و به كمك مدل‌سازي معادلات ساختاري به بررسي ميزان تأثير و روابط متغيرها پرداخته ‌است. جامعه آماري تحقيق به تعداد 700 نفر است كه تعداد 180 نفر از آن‌ها به شيوه نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شده‌اند. بر اساس نتايج حاصله، از بين 4 مؤلفه شناسايي شده، مؤلفه «بهره‌مندي از فنون كاربردي» و از بين 23 شاخص‌ تعيين شده نيز، شاخص «رشد مقدار توليد ناشي از تحقيقات كاربردي در مصرف بهينه آب كشاورزي» موثرتر است و متغير «علم و فناوري حوزه آب كشاورزي» حدود 73 درصد در «ارتقاي بهره‌وري آب كشاورزي ايران 1404» تأثيرگذار مي‌باشد.