شناسايي و اولويت بندي شاخص هاي مؤثر در ارتقاء همگرايي اقوام ايراني در عصر جهاني شدن

تقويت همگرايي و انسجام ملي، يكي از مقوله‌هاي اساسي هر حكومتي است. امروزه جهاني شدن با جريان آزاد اطلاعات و گسترش روزافزون فن‌آوري‌ها، ارتباطات و تغيير در تعاملات و مناسبات از سطح خرد تا كلان، چالش‌ها و فرصت‌هايي را در مقابل جامعه جهاني ايجاد نموده است. تكثرگرايي محور اصلي درك و تحليل آميختگي ناشي از جهاني شدن شناخته شده و سرنوشت مختوم آن است. در حوزه قوميت‌ها، همچون ساير حوزه‌ها، روند جهاني شدن مي‌تواند تأثيرات متفاوتي بر جاي گذارد و در هر حال موجبات تغيير را فراهم نمايد و آن چه مهم به نظر مي رسد، بازانديشي و بازنگري در سياست‌‌گذاري در قبال قوميت‌هاست. در اين تحقيق با بهره گيري از روش توصيفي تحليلي و به صورت كاربردي پس از انجام مطالعات نظري تلاش شده است عوامل مرتبط و مؤثر بر سطح ارتقاء همگرايي اقوام در سه مؤلفه ي سياسي امنيتي، اقتصادي و فرهنگي اجتماعي، شناسايي و در ادامه با مشاوره با برخي افراد خبره و صاحب نظر مرتبط با موضوع و اخذ نظرات ايشان، پرسشنامه اي جهت اخذ نظرات جامعه آماري تنظيم گرديد. اين پرسشنامه در جامعه آماري 214 نفري و حجم نمونه 66 نفر توزيع شده و پس از اخذ نظر آنان با استفاده از تكنيك ها و روش هاي آماري، تجزيه و تحليل شده و در ادامه به جمع بندي و پيشنهادات پرداخته شده است.