تحليل نابرابري منطقه اي استان هاي كشور در ارائه خدمات آموزشي- ترويجي كشاورزي به روستاييان

وجود قدمت كشاورزي در ايران و ريشه­دار بودن مضامين و محتواي سنتي آن توجه به علم ترويج، بكارگيري صحيح دستاوردهاي نوين علمي و اشاعه نوآوري­هاي فني را ضزوري و لازم مي­ نمايد تا جايي كه نيل به توسعه پايدار كشاورزي مستلزم آموزش بهره­ برداران، ظرفيت­ سازي و ايجاد تغيير در بينش و مهارت افراد است. از همين­رو نقش بي­بديل كيفيت و ارايه خدمات ترويجي در توسعه كشاورزي و توانمندسازي روستاييان موجب گرديد تا پژوهش حاضر با هدف رتبه­بندي استان­­هاي كشور در ارائه خدمات آموزشي- ترويجي كشاورزي در مقطع زماني 1390 با استفاده از منابع اسنادي و بهره­ گيري از 15 مؤلفه آمارنامه جهاد كشاورزي و بهره­جويي از مدل تاپسيس فازي، با رويكردي توصيفي- تحليلي انجام پذيرد. نتايج ارزيابي ميزان توسعه استان­هاي كشور در ارايه خدمات آموزشي- ترويجي كشاورزي حاكي از آن است كه توزيع ناموزون خدمات، شكاف عميقي بين استان­هاي كشور ايجاد نموده است. به طوري كه تنها 4 استان­ فارس، آذربايجان­غربي، خوزستان و مازندران در ارائه خدمات ترويجي كشاورزي توسعه­ يافته­­ اند و ساير استان­ها در وضعيتي متوسط تا محروم قرار دارد كه در اين ميان استان­هاي هرمزگان، قم، خراسان­شمالي و خراسان­ جنوبي در زمره محروم­ترين مناطق قرار گرفته است. بر همين اساس ارزيابي عملكرد نظام ترويج كشاورزي در استان­هاي كشور، لزوم احداث، نوسازي، تجهيز و تقويت مراكز ترويجي در استان­هاي محروم و بازنگري در نحوه ارايه خدمات به روستاييان را بيش از پيش آشكار مي­سازد.