رويكرد سياست خارجي تركيه در منطقه قفقاز با تاكيد بر جمهوري آذربايجان

با افول گفتمان كماليستي و پيروزي اسلام گرايان، خط و مشي سياست خارجي تركيه تغييرات بنياديني را شاهد بوده است. جاه طلبي هاي بلند پروازانه آنكارا برخلاف گذشته اين كشور را نه به عنوان پل ارتباطي شرق و غرب، بلكه كشوري مركزي در ميان مناطقي استراتژيك نظير قفقاز و آسياي مركزي، بالكان و خاورميانه در نظر دارد. دكترين نوعثماني گري حاكم بر سياست خارجي حزب عدالت و توسعه به دنبال بسط نفوذ اين كشور در مناطق پيراموني و ادغام با اين جوامع با هدف كسب اهميت استراتژيك جهاني براي تركيه مي باشد. به‌رغم عدم‌موفقيت رويكرد ادغام‌گرايانه آنكارا در برخي حوزه هاي جغرافيايي نظير منطقه خاورميانه، سوال اصلي مقاله به عواملي اشاره دارد كه به موفقيت رويكرد پيرامون گرايانه تركيه در رابطه با جمهوري آذربايجان ياري رسانده اند؟ در پاسخ به آن اين فرضيه مطرح شده است، پيوند هاي قومي و فرهنگي، روابط اقتصادي قوي به خصوص در زمينه انرژي و جايگاه وزن ژئوپليتيك جمهوري آذربايجان در رقابت هاي ژئوپليتيك تركيه و روسيه موجب تسهيل همكاري هاي تركيه با جمهوري آذربايجان گرديده اند. نوشتار حاضر با هدف بررسي خط و مشي سياست خارجي حزب عدالت و توسعه در منطقه قفقاز و در قبال جمهوري آذربايجان به رشته تحرير در آمده است. در اين مقاله تلاش شده است به روش توصيفي و تحليلي و با استفاده از چارچوب نظري همگرايي دلايل موفقيت رويكرد پيرامون گرايانه تركيه در رابطه با جمهوري آذربايجان مورد بررسي قرار گيرد.