بررسي پيامدهاي عضويت ايران در سيستم امنيت منطقه‌اي در آسياي مركزي با تأكيد بر سازمان همكاري شانگهاي

امروزه با پيچيده ­تر شدن تهديدات جهاني امنيتي، سازمان‌هاي جهاني را در حل مسائل و بحران‌هاي بين‌المللي با مشكل مواجه نموده است، لذا كشورها را متوجه تشكيل سازمان‌هاي منطقه‌اي نموده تا بتوانند در چارچوب محدودتري منافع ملي و همكاري‌هاي سياسي و اقتصادي را دنبال كنند. از اين رو پژوهش حاضر درصدد بررسي پيامدهاي عضويت ايران در سيستم امنيت منطقه ­اي در آسياي مركزي با تأكيد بر سازمان همكاري شانگهاي است. پس از بسط فضاي مفهومي موضوع تحقيق، به بررسي موضوع امنيت و سيستم امنيت منطقه­ اي مي­ پردازد. مطابق با مستندات موضوعي ارائه شده در اين پژوهش، با روش توصيفي- تحليلي و گردآوري اطلاعات كتابخانه­ اي، سايت‌هاي اينترنتي به مسئله تحقيق پرداخته شده است. پرسش اصلي مقاله آن است كه: عضويت ايران در سيستم امنيت منطقه­اي در قالب سازمان همكاري شانگهاي چه پيامدهايي براي ايران در پي خواهد داشت؟ يافته­ هاي اين پژوهش نشان مي­دهد كه عضويت جمهوري اسلامي ايران در ساختار امنيت منطقه ­اي در آسياي مركزي باعث كاهش حجم تهديدات، ارتقاي سطح مشاركت و همكاري‌ها در زمينه‌‌هاي امنيتي، سياسي و اقتصادي شده و افزايش قدرت ملي جمهوري اسلامي ايران را در پي ‌خواهد داشت. بنابراين موضوع حاضر، در چارچوب نظريه مجموعه امنيتي منطقه ­اي باري بوزان مورد تبيين و تحليل قرار گرفته است.