بافتار جغرافيايي و باستان‌شناسي دام‌پروران تمام‌وقت در زاگرس جنوبي

ظرفيت‌هاي زيست‌محيطي در زاگرس جنوبي، به تفاوت‌هاي بنياديني در شيوه‌ها‌ي توليدِ جوامع دام‌‌پرور و كشاورز تمام‌‌وقت موجوديت بخشيده است. اين تفاوت‌ها سبب تحول ساختار‌هاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جوامع مذكور در مسيرهايي متفاوت با يكديگر شده است. حاصل اين تفاوت‌ها به وجود آمدن دو بافت سكونت‌گاهي در زيست‌محيط و زمين‌سيماهايي مجزا از هم بوده كه جوامعي را با راهبردهاي اقتصادي متضاد اما مكمل همديگر شكل داده است. محوطه‌هاي جوامع دام‌‌پرور باستاني، به دليل اسكان موقت، سياليت در مكان‌گزيني و همچنين تراكم اندك داده‌هاي فرهنگي ماندگار مانند سفال، در بيشتر مواقع محوطه‌‌هايي غير تپه‌اي هستند كه در مناطق كوهستاني، دره‌هاي كم‌‌عمق و مناطق شيب‌‌دار حاشيه دشت‌ها واقع‌ ‌شده‌اند. ويژگي‌هاي بيان‌شده سبب مي‌شود جوامع دام‌‌پرور باستاني‌ در مطالعات باستان‌شناسي، اغلب جوامعي نامرئي و غير‌ملموس پنداشته شوند. در اين پژوهش با تكيه ‌بر روش باستان‌‌مردم‌‌شناسي شواهدي را از محوطه‌‌هاي گونه‌نمايِ جوامع كوچ‌رو باستاني، كه منطبق بر الگوي تحرك و اسكان جوامع كوچ‌رو معاصر در زاگرس جنوبي (مطالعه موردي: ايل قشقايي، طايفه شش بلوكي) است، معرفي كرده و به ارائه شواهد باستان‌شناسي براي تبيين مرزهاي زيست‌محيطي و فرهنگي بين جوامع دام‌پرور و كشاورز پرداخته شود. در نهايت به تجزيه و تحليل ارتباط موجود بين الگوي نهشته‌گذاري محوطه‌هاي باستاني و ساختار اقتصادياجتماعي جوامع يكجانشين و كوچ‌رو دشت آسپاس در شمال فارس پرداخته مي‌شود.