عناصر تراژيك در داستان‌هاي سياوش و فرودِ شاهنامه

تراژدي در شكل اصيل يوناني خود، به صورت نمايش روي صحنه اجرا مي­شد. ارسطو از نخستين كساني بود كه درباره­ي تراژدي در كتاب "فن شعر" بحث كرد و آن را از انواع شعر دانست به شكلي كه تقليد كردارهاي مردم باشد و آن­ها را از آنچه هستند برتر نشان بدهد؛ همچنين ارسطو درباره­ي ويژگي­هاي صحنه و بازيگران تراژدي، توضيحات كاملي را ارائه داد. در روم باستان تراژدي­هايي خلق شد كه صرفا براي اجرا روي صحنه نوشته نشده بود. در دوران قرون وسطي و رنسانس، عنصر نمايشي بودن، به عنوان اصلي ترين عنصر در بررسي آثار تراژيك به حساب نمي­آمد. تا جايي كه در دوران معاصر ويژگي­هاي تراژدي در رمان­ها و منظومه­هاي شعر نيز قابل بررسي است. شاهنامه­ ي فردوسي به عنوان يك اثر منظوم حماسي داراي داستان­هايي است كه مي­توان تحت عنوان تراژدي از آن­ها ياد كرد. داستان­هايي كه قهرماناني دارد، به فاجعه ختم مي­شود، ذهن انسان را درگير موضوع فلسفه­ ي زندگي مي­كند، رقت قلب مي­آورد و باعث پالايش روح مي­شود. مولفان برآنند تا به جستجوي عناصر كليدي تراژدي يوناني در دو داستان تراژيك شاهنامه­ي فردوسي، سياوش و فرود، بپردازند. نتايج تحقيق نشان مي­دهد كه اين دو داستان نمي­توانند مصداق كامل تراژدي يوناني باشند و در اين راستا مهم­ترين وجه افتراق، شكل روايي شاهنامه است كه با شكل نمايشي تراژدي يوناني هماهنگ نيست، اما به لحاظ ويژگي­هاي محتوايي، اين دو داستان در بسياري از موارد با عناصر كليدي تراژدي، در نوع يوناني خود، همپوشاني دارند؛از اين رو ميتوان اين دو داستان را تراژدي دانست.