بررسي آگاهي، نگرش و عملكرد دانشجويان در ارتباط با پژوهش و عوامل مرتبط با آن در دانشگاه علوم پزشكي مشهد در سال 1397

مقدمه: توجه به آموزش مبتني بر پژوهش يكي از شاخص‌هاي مهم در آموزش عالي و موقعيت پژوهشي هر كشور بوده و معيار اصلي سنجش توسعه آن مي‌باشد. در اين ارتباط، مطالعه حاضر با هدف تعيين آگاهي، نگرش و عملكرد دانشجويان علوم پزشكي در رابطه با پژوهش و عوامل مرتبط با آن در سال 1397 انجام شد. مواد و روش‌ها: درمطالعه توصيفي تحليلي حاضر، 431 نفر از دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي مشهد به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شده و بررسي گرديدند. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، پرسشنامه‌اي با چهار بخش ويژگي‌هاي دموگرافيك، سنجش آگاهي، سنجش نگرش و سنجش ميزان عملكرد پژوهشي بود. به‌منظور تجزيه و تحليل اطلاعات از آمار توصيفي و استنباطي (آزمون Mann–Whitney، آزمون Kruskal–Wallis و آزمون طيف ليكرت) با استفاده از نرم‌افزارSPSS 16  استفاده شد. يافته‌ها: بر مبناي نتايج، 78.4 درصد از آزمودني‌ها نگرش بسيار خوب، 92.3 درصد آگاهي ضعيف و 58.5 درصد عملكرد ضعيف نسبت به پژوهش داشتند. عدم مطالعه در رابطه با روش‌هاي آماري، عدم حضور در دوره‌هاي آموزش روش تحقيق و مقاله‌نويسي و عدم مشاركت حتي در يك طرح پژوهشي در 60 تا 75 درصد از دانشجويان مشاهده شد. بين نگرش دانشجويان و جنسيت آن‌ها، بين آگاهي و مقطع تحصيلي و بين وضعيت اشتغال و عملكرد پژوهشي دانشجويان رابطه آماري معناداري به‌دست نيامد (P 0.05). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج مطالعه حاضر كه حاكي از دانش و عملكرد ضعيف دانشجويان در ارتباط با پژوهش و الزامات آن و نيز عدم آشنايي آن‌ها با نقش و وظايف مراكز متصدي پژوهش در دانشگاه مي‌باشند، شايسته است برنامه‌ريزي در راستاي ارتقاي آگاهي پژوهشي در دانشجويان به نحو مقتضي انجام شود.