رابطه‌ دلبستگي به پدر و عملكرد تحصيلي: نقش واسطه‌اي نظم‌دهي هيجان

زمينه و هدف: عملكرد تحصيلي يكي از عمده ترين مفاهيم روانشناسي است كه پژوهش ها و مطالعه هاي نظري و تجربي گسترده اي را به خود اختصاص داده است. هدف از پژوهش حاضر تعيين نقش واسطه اي نظمده ي هيجان در رابطه بين دلبستگي به پدر و عملكرد تحصيلي بود. روش كار: شركت كنندگان 303 دانشآموز سال سوم تجربي (134 پسر و 169 دختر) شاغل به تحصيل در مدارس دولتي شهر تهران بودند كه به صورت تصادفي انتخاب شدند و مقياس دشواري در نظم دهي هيجان و سياهه دلبستگي به والدين و همسالان را تكميل كردند، عملكرد تحصيلي آنان نيز با استفاده از معدل نمره هاي دروس فيزيك، شيمي و زيست شناسي در امتحانات نهايي محاسبه شد. روايي و اعتبار ابزار پژوهش به ترتيب از طريق تحليل عاملي تاييدي و ضريب آلفاي كرونباخ به دست آمد. داده ها با استفاده از SPSS نسخه 23، ليزرل نسخه 9.2 و آموس نسخه 23 تحليل گرديد. يافته ها: نتايج به دست آمده حاكي از برازش مطلوب مدل مورد نظر بود و نشان داد دلبستگي به پدر (p 0.001 ,β=0.48) و نظم دهي هيجان (p 0.001 ,β=0.37) هر يك به طور جداگانه بر عملكرد تحصيلي موثرند. همچنين اثر غيرمستقيم دلبستگي به پدر بر عملكرد تحصيلي از طريق نظم دهي هيجان نيز (0.001 p) معنادار بود. نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه اهميت نقش دلبستگي به پدر در كاهش دشواري نظم دهي هيجان و در نتيجه بهبود عملكرد تحصيلي را نشان ميدهد.