بن‌مايه‌هاي ادب پايداري در سروده‌هاي سلمان هراتي و عبدالوهاب البياتي

ادبيّات پايداري يكي از گونه‌هاي مهم ادبي است كه سابقه‌اي به قدمت تمدن بشري دارد و در هر زماني متناسب با شرايط و موقعيّت آن جلوه‌گر شده است. در اين ميان شعر پايداري به يكي از انواع زيباي شعر حماسي در ادبيّات معاصر تبديل شده و شاعران با قلم برندۀ خود به بازتاب پايداري و مقاومت و ترغيب مردم سرزمين‌شان پرداخته و هدفشان زنده نگه‌داشتن روحيه مقاومت و ايثار و ظلم‌ستيزي در مخاطب بوده است. سلمان هراتي از شاعران برجستۀ ايران و عبدالوهاب البياتي از پيشگامان شعر معاصر عرب هستند كه نداي مبارزه و آزادي‌خواهي در سروده‌هاي­شان طنين‌انداز شده است. اين جستار براساس مكتب آمريكايي در ادبيّات تطبيقي و نيز با شيوه توصيفي- تحليلي به تطبيق مضامين و شاخص ­هاي شعر پايداري در سروده ­هاي سلمان هراتي و عبدالوهاب البياتي پرداخته است. ازجمله نتايج برآمده از تحقيق مي­توان به شاخص­هاي مشترك شعري دو شاعر يادشده ذيل ادبيّات مقاومت اشاره كرد؛ اموري همچون وطن ستايي، دفاع و مبارزه، مدح رزمندگان، بيان عظمت مادران رزمندگان و شهيدان، شهيد وشهادت وكاربست مضامين عاشورايي. هردوشاعر علاوه بر كاربست تكنيك­ هاي گوناگون ادبي-بلاغي و نيز القاي تصاوير ديداري با تم ادب پايداري به مخاطب، گزاره ­هاي ديني را با حس حماسي وطن پرستي درهم آميخته و مقاومت را با ايدئولوژي همراه ساخته­ اند.

this article has no abstract