تحليل كيفي نظريه فردگرايي وجامعه‌گرايي در فرايند تحقق بلوغ اجتماعي در عصر ظهور

در برخي روايات اسلامي، سخن از «بلوغ جامعه بشري در عصر ظهور» است. تحليل نظريه‌هاي چگونگي تحقق بلوغ، به ‌روش توصيفي-تحليلي، هدف اصلي نوشتار است كه تحليل كيفي وجمع‌بندي يافته‌ها به دو روش «عقلي-منطقي» و «نقلي-وحياني» انجام مي‌شود و در صدد اثبات فرضيه جمعي‌بودن بلوغ در عصر ظهور است. دو ديدگاه «فردگرايي» و «جامعه‌گرايي» درباره كيفيت تحقق بلوغ اجتماعي مطرح مي‌شود. فردگرايي، تكامل عقول بشري را امري فردي و دستاورد تعليم غير بشري مي‌داند. جامعه‌گرايي، تكامل را محصول تعليم و تربيت بشري و حسي معرفي مي‌كند. فردگرايي با چالش عدم تبيين تحولات اجتماعي، پذيرش اعجازگونگي تكامل، و شبهه تأخير در ظهور مواجه است. از اين رو، پيامدهاي الگوپذيري، زمينه‌سازي، تشكيل حكومت ديني، ايجاد تمدن اسلامي، پويايي وتحرك‌بخشي، اميدبخشي و انتظار سازنده، بر نظريه جامعه‌گرايي مترتب مي‌شود كه هيچ‌يك در فردگرايي حاصل نمي‌شود.